Ospitaleko burutazioak

wavbtn1a.gifLankide baten aita ospitalean dago eta hizpide abertatsa eman digu gaurko kafe-garaian eztabaidatzeko (beno, hori eta atzo Anatomia de Grey ikusi nuela). Horrek duela bi urteko Aste Santuak ekarri dizkit gogora, katolizismoaren pasioaren gorenean aste bat pasa bainuen ospitaleko ohe baten aldemenean zentinela gisa. Horrelako tokietan orduak luzzzzzzzzzeagoak egiten dira (Einstein, hori bai maisua!), eta hainbat burutazio etorri zitzaizkidan bertako egoeraz erizainen errelebo eta errelebo artean. Esan dezadan aurretiaz ospitaleko guztiek primeran tratatu gintuztela, bai profesionalki zein pertsonalki; beraz, umorez hartu behar dira ideia hauek, ospitale batean 7 egun amaigabe egon beharraren koiunturan sortutakoak baitira.

Lehen burutazioa: urgentzietako itxaron-gelak moldatu beharko lituzkete. Hasteko, bi gela desberdin egon beharko lirateke: bat urgentzia duenarentzat eta bestea beraiekin doazen famili-lagun-ezagun eta abarrentzat. Izan ere, itxaron gelak Marx anaien kamarotearen itxura gehiago zuen urgentzietako gela baino. Era honetan, urgentzia duenak (dela hezurren bat hautsita, dela iltzatzen duen burukomina, dela odoletan datorrena) lasai egongo lirateke gela batean, bake bakean eta bere minean kontzentratuta, besterik gabe. Eta beste gelan gaixoaren laguntzaileak egongo lirateke jokaldia gainontzekoekin komentatzen (ba ez dakit zer daukan, atzo gauen hasi zen…), larritasunak konparatzen, zigarrotxo bat erretzen eta azken batean, taberna giroan, amai-ezinak diruditen urduritasun ordu horiek ahal bezala pasatzen.

Bigarren burutazioa: gelak banatzeko irizpideetan, sexuaz gain beste irizpide pare bat gehituko nuke: gelakideak adin eta eritasun berdintsua izatea. Nahiz eta antolaketarako zailagoa izan (bistan denez), uste dut azkarrago errekuperatuko liratekeela gelakideak; sintomen antzekotasunetik abiatuta talde-terapia egiteko aukera izango zuketelako eta lau pareten artean hainbeste denbora pasatzearen poderioz, zeinek daki, azkenean koadrilarako lagun berri bat ere lortu ahal izango lukete.

Hirugarren burutazioa: Familia eta lagunen bisitak ordu berdinetan izatea, bestela ospitalea baino gehiago Donostiako bulebarra ematen baitute gela eta pasilloek egun guztian zehar. Solairuetako itxaron gelak (eta ez gaixoen gelak) erabili beharko lirateke gaixo baten inguruan biltzen diren familia, ezagun eta lagun guztiak tertulian aritzeko; askotan gaixoari kasurik egiten ez diogulako (aspaldi ikusi gabeko senitartekoak topatzen dira, lagun zaharrak… eta haiekin gehiago hitz egiten dugulako) eta bestetan gaixoak antzarrak ferratzera bidaliko gintuzkeelako daukan ondoezagatik.

Laugarren burutazioa: Ospitaletako langileen uniformeen koloreen kodearen esanahia gela guztietan egon beharko luke. Izan ere, azkenean ez dakizu antibiotikoa erizain bati, medikuari edota garbitzaileari eskatzen diozun.

Bosgarren burutazioa: hau buruko mina…

Advertisements



    Utzi erantzun bat

    Fill in your details below or click an icon to log in:

    WordPress.com Logo

    You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Aldatu )

    Twitter picture

    You are commenting using your Twitter account. Log Out / Aldatu )

    Facebook photo

    You are commenting using your Facebook account. Log Out / Aldatu )

    Google+ photo

    You are commenting using your Google+ account. Log Out / Aldatu )

    Connecting to %s



%d bloggers like this: