Archive for the ‘kultura’ Category

Eserlekuaren maldizioa

Ziur bati baino gehiagori horrelako egoera bizitzea tokatu zaizuela… niri bai behintzat.

Advertisements

Oro har, oraindik sexuaren ikuspuntu maskulino bat jasotzen dugu komunikabideetatik. Hori dela eta, oso interesgarria iruditu zait DEVORA RAN bezalako aldizkari elektroniko batekin topo egitea. Hona hemen beraien aurkezpena:

“DEVORA RAN® es una revista sobre la cultura del sexo fundada por dos mujeres (Soledad Romero y Sabine Klötzer) hartas de la visión tradicional y repetitiva del porno. DEVORA RAN® es el inédito escaparate de la revolución sexual que la sociedad atraviesa; una verdadera alternativa al convencionalismo de la industria sexual de la actualidad.

DEVORA RAN® se dirige a mujeres y hombres para consolidarse como la primera revista de sexo destinada a un público mixto. La fuerza de DEVORA RAN® está en ser la alternativa que todos esperaban. Debuta en el mercado sin competencia, dispuesta a complacer e informar a un consumidor desinhibido en el sexo y amante de la cultura.

DEVORA RAN® no es una revista porno, abarca mucho más que penetraciones, felaciones y pollas. No sólo retrata modelos posando, explora por mediación del arte la actitud y la cultura sexual de gente real.

DEVORA RAN® es una plataforma de difusión que da a conocer las obras de sus colaboradores: el arte en el sexo, a través de la fotografía, el cine, la música, la literatura, la filosofía, la pintura, la ilustración, el diseño, etc.  DEVORA RAN® culturiza el sexo coordinando proyectos, organizando eventos y publicando las propuestas de los mejores artistas”.


Erika Lust zine zuzendariari egiten dioten erreportajea adibidez, kontuan hartzeko modukoa dela uste dut. “Five stories for her” (2007) filman bost istorio erotiko kontatzen ditu, emakume zein bikoteei zuzenduta eta mentalitate maskulinotik zuzendutako pornotik ihes eginez.

Agur, Ipurbeltz

Gaurko Berrian agertzen da nola Ipurbeltz haurrentzako komikia desagertu egingo den 31 urte eta gero. Izugarrizko pena eman dit albiste honek, izan ere, Ipurbeltzek lortu zuen nire liburu-zaletasuna piztea, Ramuntxo Ganbelutxo bezalako pertsonaiekin.

Komiki historikoa desagertzearen arrazoiak harpidetzen beherakadak eta gizarteko joeren aldaketak izan dira, Erein argitaletxearen esanetan. «Ipurbeltz-ek 31 urte bete ditu kaleratu zenetik, eta urte horietan asko aldatu da gure gizartea, eta ez gutxiago gure irakurleria ere», azaldu du Idoia Gonzalez Ipurbeltz aldizkariko zuzendariak. «Edozein aldizkaritako harpidetzak une larrian dabiltza gaur egun, eta Ipurbeltz-eko joera ere halatsu zebilen: behera. Gizartearen joerekin batera gazteen gustuak ere aipatu behar direla iruditzen zaigu: azkenalditxoan Ipurbeltz-ek ez zuen lortzen garai bateko harrerarik. Komikia ere ez dabil gure artean momenturik loriatsuenean».

Buruhaundiak

Edozein herrietako festetan bada ekitaldi bat inoiz hutsik egiten ez duena. Buruhaundiak kalera ateratzen direnerako, dozenaka haur daude zain, beldurra eta gozamenaren nahasketak sortarazten duen adrenalina biltegiak beteta. Niri gertatzen zitzaidan bezala; berdin-berdin.

(Argazkia: “Enkarterriko berbalagunak” bloga)

Sagarraren erreinua

Atzo Usurbilgo XVI. Sagardo egunean egon nintzen. Eta gaur lanera etortzea normalean baino gehiago kostatu zait.

Mundiala.

sagardoa.gif

lehiaketa_txikia.jpgi emek gaur idatzi duen artikuluan egun talde handien kontzertuak (eta makrokontzertuak) bultzatzen direla adierazten zuen, lokal txikien kalterako.

Horregatik, asko poztu naiz Gasteizko txosnek martxan jarri duten lehiaketa ezagutzean. Izan ere, ekimen honen bidez bi taldek Andra Mari zuriaren 2007ko jaietan txosnetan kontzertu bat eskaintzeko aukera izango baitute. Maketak entregatzeko epea martxoaren 31an bukatzen da. Informazio guztia hemen.

Munduko musikariak, bildu zaitezte Zeledon handiaren parrandara!

Aspaldi neukan Guggenheim museora sartzeko gogoa. Bere eraikuntza ezinezkoa eta futurista hasiera-hasieratik jarraitzeko aukera izan nuen ikasle garaitan, eta nahiz eta makina aldiz pasa naizen aldamenetik, orain arte ez dut barnera sartzeko tarterik bilatu. Egia esan, barneko arte lanak ikusteko baino eraikina bera gertutik gertura bisitatzeko gogoa izan da bertara bultzatu nauena (A8 astopistaz aurrerago idatziko dut post bat, gaiak benetan ematen du eta).

20061209-1606.jpg

Sarrera 12,50 euro; garestia iruditu zait, are gehiago ez bada sartzen zaren lehenbiziko aldia. Nire kasuan aurrenekoa zenez, ba hori, “behingoagatik…”. Behetik gora txoko guztiak ikusi genituen, ia 3 ordu. Kanpoko negu eguraldiaz gozatzeko aukera ezinhobea. Barrutik ere ikusgarria eraikina, batez ere sarrera edo “hall”a. Kontuz argazki-kamerekin, baina ez arte lanengatik ez, Frank Gehryk eraikineko argazkirik ez ateratzeko klausula bat jarri ta baitu. Berez, ez omen da legala eraikinaren argazkiak ateratzea ez barrutik eta ez kanpotik ere (!).

Artean “amateurra” naizen aldetik zerk eragin zidan zirrara? Alde batetik, bilduma iraunkorreko parte den “Denboraren materia”, Richard Serra eskultore estatubatuarrarena. Eskala handiko 8 pieza hauek ikusgarriak iruditu zaizkit erabilitako materialagatik (altzairua), formengatik (ezinezko elipsiak sortzen ditu) eta ikusleak eskulturetan zehar, parte delako (barrutik ibili zaitezke, galdu, garraisi egin,…).

Bestetik, otsailaren 18ra bitartera ikusgai egongo den %100 Afrika erakusketa zentzumenentzako elikagai ezinhobea iruditu zitzaidan. Erakusketak 25 artista afrikar garaikide hartzen ditu barne, adierazpide anitzekin. Efiaimbelo madagasscarraren hildako dirudunen edo buruzagi espiritualen hilobiak apaintzen dituzten eskultura tradizionalak ederrak iruditu zitzaizkidan (aloaloak). J.D. Okhai Ojeikere argazkilariaren ile orrazkeren irudiak ere arte lan bikoitza dira. Eta Romuald Hazoumé-ren lanak ere ez zaitu hotz uzten, bere mozorro-bidoiei esker.

Hala ere, piezarik kuttunena hauxe:

20061209-1728.jpg

Bootxo

Mamuak

Igandean Txalo Antzerki taldearen Artea antzezlana ikusteko aukera izan nuen. Gustatzen zait antzerkia; antzezleak edozein unetan hanka sartu dezaketenaren aukerak biziberritzen nau; edo zoro une baten ondorioz taula gainera igotzeko aukerak izugarrizko irrika pizten dit barruan; baina onena, aurrez aurre, inolako efektu berezirik gabe aktoreek, istorioak, “ukitzen” nauela sentitzea maite dut. Lortu zuten.

Yazmina Rezak idatzi zuen obrak izugarrizko arrakasta izan du ikuslego zein kritikaren aldetik. 35 hizkuntzetara itzulia eta mundu osoan antzeztua izan da. Hiru lagunen arteko istorioa kontatzen duen komedia da. Sergiok (Ramon Agirre), koadro guztiz zuria erosi du oso garesti eta Markosek (Asier Hormaza) bere desadostasuna agertu eta arte garaikideari buruzko eztabaida snob batean murgiltzen dira. Ibon (Joseba Apaolaza) bakegilea, erdi-erdian harrapatzen du eztabaidak, sakonean dagoen adiskidetasuna haserrearen benetako arrazoia dela bistaratuz.

Zenbatetan ez gara topatu horrelako egoera batean? Hasieran eztabaida lelo bat zena benetako haserre bihurtzen da aspaldian gordeta ditugun “mamuak” bapatean kanpora ateratzen direlako. Eta behin hasita gelditzerik ez dago, urtegia hautsi eta urteetako kexuek, aurpegiratzeak, irainek… dena harrapatzen baitute. Eta oraindik ez badituzu atera, hori okerragoa da, bai baitakizu gero eta denbora gehiago pasa orduan eta eztanda handiagoa izango dela…

mamua.jpg

Eta zuk mamurik ez duzula uste duzu? Bootxo.

Larunbat gauean ‘mozkortuta’ irten giñen Kursaalean eskeiñi zuten kontzertutik, musikaz bustita. ‘Pinta’ inglesak izan ziren errudunak. Lehenik, Nizlopi bikote alaia: Luke Concannon (ahotsa, gitarra) eta John Parker (kontrabaju, beat-ahotsak, ‘perkusioa?). Humore inglesakin ekin zioten saioari Nizlopi bikoteak, baña etorri zirena egitea alde batetara utzi gabe… musika. Jazz, pop, hip-hop, … mazedonia bat eskeiñi zuten eta ezezagunak izan arren, jendea oso gustora utzi zuten. Lehen ‘pinta’ ederki sartu zitzaigun Kursaalean.

Eta ondoren, Jamie Cullum mutiko txikia (tamañan) baña handia artista bezala. Norbaitek esan zidan: ‘Eduardo Manostijeras dirudi’, eta egia esan, aldamenetik pasa zitzaidan (metro eskas) eta itxura guztia zuen. Pianoa maixutasun handiz jotzen du eta ahots ederra dauka jazza kantatzeko (hemendik urte batzuetara Tom Waitsen ahotsa eduki dezake alkolarekin ondobustitzen badu bere eztarria). Pianoan daukan maixutasuna eta duen ahotsa ez baziren nahikoa, showman aparta da; eszenario guztia betetzen du bere gorputz txikiak.

cullum-olive31.jpg

Bere abestiez gain, bertsio paregabeak eskeiñi zizkigun: Hendrixen ‘The Wind Cries Mary’ zoragarria, James Taylorren ‘The Secret life’ unkigarria, Massive Attacken ‘Teardrop’ bikaina, Radioheaden ‘High and Dry’ eta ‘Singin’ In The Rain’ abestien nahasketa berezi bat, … Eta aipatzekoa prestatu zuten eszenarioa; sinplea. Sinpletasun horren barnean aipatu beharrekoa da ‘videojockey’ak eskeintzen zituen irudiak musikaren erritmoarekin, abesti bakoitza bideoklip bat bihurtuz.

Ufff… resaka ederra utzi digu ‘pinta’ ingles hauek.

Zenbat aldiz uzten ditugu beste batean ikusteko edo bisitazteko gertuan ditugun lekuak? Orixe pasatzen zitzaigun Chillida-Leku parkearekin; bai parkea… museo bezela dagoen hau, nahiago dut parkea deitu. Ez dut esan nahi museoa ez denik, kontrakoa! Museo ederra egin dute Chillidaren omenez, baña bertara joatean, parke eder batean zauden sensazioa daukazu; bidexka politak, bankuak esertzeko, zuhaitzak, baserri eder bat erdian eta Chillidaren obrak non nahi.

Chillida berak desio zuela diote horrelako leku bat; bere obrak ikusgai izateko espazio finko bat. Espazio hori bi zatitan banatzen da: bata parkea edo zelaia (zuhaitzak, lorategi, eserlekuak, bidexkak, formatu handiko obra, …) eta bestea berriz Zabalaga baserria (formatu txikiagoko obrak). Ikuspegi berezia merezi du baserriak; bertan dauden obretatik aparte, baserria bera harriz eta egurrez egiñiko obra ederra da. Espazio handi bat bezala landu dute baserria, pareta gutxi jarriaz barne aldea zatikatzeko.

20061029-1537-ea.jpg
Igande goiz batean (ahal badezue astegun bat) jeikitzean eta alperkeriak arrapatu zaituztela? Ez dakizuela denbora nola pasa? Guk parke hau bisitatzea gomendatzen dizuegu, 8€ ordaindu eta gero, momentu eder bat pasatzeko aukera izango dezue eta kamara eramanez, argazki ‘batzuk’ ateratzeko aukera ona izango dezue.